Do agitacji antyżydowskiej w Łodzi dochodziło ze strony Chrześcijańskiego Komitetu Robotniczego, postulującego „odżydzenie magistratu”, a także na łamach gazety „Rozwój”, związanej z Narodową Demokracją, w której Żydzi przedstawiani byli jako przeciwnicy niepodległości Polski, popierający niemieckie roszczenia do Górnego Śląska, a także wspierający stronę ukraińską i litewską w konfliktach z Polską. Ponadto do antagonizmów przyczyniła się również akcja żołnierzy Armii Hallera, związana z napadaniem na Żydów i obcinaniem im bród.
Strajk robotniczy 17 września 1919 został ogłoszony strajk powszechny, niemniej nie doszedł on do skutku – robotnicy w większości nie wzięli udziału w akcji protestacyjnej. Niemniej tego samego dnia ze wsi Stoki do Łodzi wyruszyła manifestacja licząca 10 tys. osób, złożona z pracowników uczestniczących w budowie linii kolejowej Kutno–Łódź, którzy stracili pracę lub zostali zmuszeni do przejścia na system pracy na akord. Charakter niesionych przez nich transparentów („Żądamy zapłaty za naszą pracę”, „Bracia żołnierze nie strzelajcie do głodnych robotników”, „Żądamy pracy i chleba”) wskazywał na pokojowy charakter protestu. Przemarsz spotkał się w pierwszej kolejności z delegatem ministerstwa robót publicznych, następnie spotkał się na Nowym Rynku z prezydentem Łodzi – Aleksym Rżewskim.