Z czasem, około 15:00, w wyniku działań agitatorów robotnicy zaczęli się radykalizować, policja zaś rozpoczęła działania polegające na wypychaniu protestujących na sąsiednie ulice. W związku z brakiem reakcji tłumu na działania służb porządkowych, policja oddała strzały w powietrze, co przyczyniło się do sprowokowania tłumu i rozpoczęcia zamieszek, w wyniku których życie straciło 6 osóbPrzeciw żydowskiej nagonce oszczerstw i kłamstwa. Urzędowe zaprzeczenie kłamstwom żydowskim o „pogromie” w Łodzi, „Rozwój” 24 IX 1919, s. 2. (w tym 1 policjant), 47 robotników zostało rannych (w tym 28 Żydów) oraz 32 policjantów.
Pogrom Wśród łodzian rozwinęła się plotka jakoby zamieszki zostały zainicjowane przez Żydów, którzy mieli strzelać i rzucać kamieniami z okien do żołnierzy i policji. O 16:00 rozpoczęły się antyżydowskie rozruchy – dochodziło do rabunków sklepów oraz warsztatów tkackich. W związku z powyższym interweniował prezydent Aleksy Rżewski, wygłaszając przemówienie i prosząc uczestników zamieszek o opanowanie. W tym samym czasie do łódzkich koszar dotarła informacja o zabitym policjancie, lecz w przekształconej wersji, według której zamiast o policjancie zabitym przez demonstrantów usłyszeli o żołnierzu zabitym przez Żydów.