Bartolomeo Maranta (ur. XVI w. w Venosie, zm. 1571 r. w Molfetcie) – włoski lekarz, botanik i krytyk literacki.
Życiorys Urodził się w Venosie jako syn Roberto Maranty i Vivy Cenny w początkach XVI w. – dokładna data nie jest znana, a szacunki umieszczają ją między 1500 i 1515 rokiem. Jego ojciec był uznanym prawnikiem, autorem traktatów prawniczych i łacińskiej poezji oraz fundatorem szkoły prawniczej w Salerno. Na temat jego dzieciństwa nie ma dużo informacji. Przejawiał zainteresowanie przyrodą i literaturą klasyczną, w związku z czym uczył się w Studio di Napoli. Szybko zyskał uznanie jako lekarz, czego wyrazem było mianowanie go nadwornym lekarzem Karola V podczas jego pobytu (ok. 1535–1539) w Neapolu.
thumb|left|Maranta leuconeura W 1550 r. przeniósł się do Pizy, gdzie nawiązał bliskie stosunki z Ulissesem Aldrovrandim i wraz z nim uczęszczał na wykłady Luki Ghiniego (do 1554 r.). Wieloletnia korespondencja z Aldrovrandim stanowi główne źródło wiedzy na temat jego życia. W tym okresie opanował podstawy botaniki i medycyny, zapoznał się także z dorobkiem Paracelsusa u jednego z jego uczniów, Johannesa Oporinusa. W 1554 r. wrócił do Neapolu i wykładał w szkole w Salerno, a jednym z jego uczniów był Nicola Andrea Stigliola.