mały|Obrona przeciwlotnicza w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku mały|Karta powołania do pełnienia funkcji komendanta OPL w zespole budynków w Warszawie z marca 1939 roku Obrona przeciwlotnicza – część obrony powietrznej obejmująca walkę ze środkami napadu powietrznego przeciwnika w powietrzu.

Charakterystyka Obrona przeciwlotnicza to całokształt sił, środków i przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie lub ograniczenie do minimum oddziaływania lotnictwa nieprzyjaciela na wojska, ludność i obiekty w czasie prowadzenia działań bojowych i w rejonach ześrodkowania oraz obronę ważnych obiektów wojskowych przed rozpoznaniem i uderzeniami z powietrza lotnictwa i bezzałogowych środków napadu powietrznego głównie z małych wysokości. W strukturze polskich sił zbrojnych możemy wyodrębnić obronę przeciwlotniczą poszczególnych rodzajów sił zbrojnych. Wyodrębnia się obronę bierną i czynną.

Cel obrony przeciwlotniczej osiąga się w wyniku realizacji dwóch zasadniczych funkcji: niszczenia (obezwładniania) środków napadu powietrznego w powietrzu, informowania o zagrożeniu z powietrza.