W 1921 powrócił do Polski i podjął pracę w jednej z aptek społecznych Kasy Chorych w Warszawie. Rozpoczął działalność społeczną w ruchu zawodowym. W 1924 został sekretarzem generalnym Związku Zawodowego Farmaceutów Pracowników (ZZFP) w Rzeczypospolitej Polskiej i przez 12 lat kierował pracami jego Zarządu Głównego oraz jego 24 oddziałami terenowymi. W styczniu 1925 został wybrany do Komitetu Redakcyjnego pisma „Kronika Farmaceutyczna”, a w latach 1929-1936 był jego naczelnym redaktorem. W ZZFP pełnił kolejno funkcje sekretarza i prezesa. Wchodził w skład Komitetu Wykonawczego Unii Związków Zawodowych Pracowników Umysłowych RP oraz wielu zrzeszeń społecznych i zawodowych. Był m.in. członkiem Państwowej Naczelnej Rady Zdrowia, Obywatelskiego Komitetu Pożyczki Narodowej i Naczelnego Komitetu Propagandy Pożyczki. Uczestniczył w zjazdach międzynarodowych i konferencjach farmaceutycznych. W 1931 został wybrany prezesem Międzynarodowej Unii Farmaceutów Pracowników. Przez trzy lata był wiceprezesem Federacji Farmaceutów Słowiańskich, a w latach 1934–1936 jej generalnym sekretarzem.