Rok później, 6 czerwca 1878 r., uruchomiono pierwszy mediolański tramwaj parowy do Vaprio. Sukces tej linii sprawił, że trakcja parowa stała się popularna. W związku z tym przedłużono istniejącą linię do Saronno (1878) i zbudowano nowe linie do Sedriano (1879), Vimercate, Pavia i Lodi (1880), Giussano (1881) i innych. Linie te nie tworzyły jednej sieci, ale były obsługiwane przez różne firmy, z różnych krańcówek.
Pierwsza miejska sieć tramwajowa w Mediolanie, z trakcją konną, została otwarta w 1881 roku na Wystawie Narodowej. Sieć ta została ułożona promieniście, z centralnym punktem końcowym na Piazza del Duomo i liniami prowadzącymi w kierunku bram miejskich. Zarządzała nią Società Anonima degli Omnibus (SAO).
Era Edisona (1893-1917) prawo|mały| Tramwaje elektryczne przy Piazza del Duomo . W 1892 roku włoska firma dostarczająca energię elektryczną Edison przedstawiła projekt elektryfikacji miejskiej sieci tramwajowej. Pierwszym etapem tego projektu była eksperymentalna linia z Piazza del Duomo do Corso Sempione przez nowe osiedla mieszkaniowe, aby zademonstrować zalety nowego systemu. Rok później rozpoczęto prace nad resztą projektu. W 1895 roku Edison zastąpił SAO w zarządzaniu siecią. Elektryfikacja została zakończona w 1901 roku.