W 1939 roku rozbudowana sieć dalekobieżnych tramwajów, zelektryfikowana w poprzedniej dekadzie przez Società Trazione Elettrica Lombarda (STEL), przeszła pod zarząd ATM. Sieć tramwajów miejskich osiągnęła w tym samym roku swoje apogeum. II wojna światowa spowodowała poważne uszkodzenia na całej sieci jednak udało się je szybko usunąć.
Skurczenie i ożywienie (od 1945) Po wojnie tramwaje zaczęły być postrzegane jako przestarzały i nieelastyczny środek transportu dla Mediolanu. Piano Regolare Generale ComunaleOgólny plan regulacji gminnych (PRGC) z 1953 r. nawoływał do całkowitego wyeliminowania tramwajów z centrum miasta i zastąpienia ich podziemną siecią metra (propozycja ta pojawiała się już przed wojną). lewo|mały| Tramwaj na Piazza Ascoli, 1964. Realizacja tego planu rozpoczęła się szybko. W 1957 r. rozpoczęto prace nad wykopem pierwszej linii metra, co doprowadziło do usunięcia linii tramwajowych z niektórych krytycznych osi komunikacyjnych (Corso Buenos Aires, Corso Vittorio Emanuele, Via Dante itp.). Zamknięte odcinki tramwajowe nie zostały później przywrócone, ale zastąpione nowymi liniami autobusowymi (Viale Liguria, Via Canonica). Z drugiej strony przedłużono dwie linie tramwajowe, obsługujące nowe przedmieścia Taliedo (1964) i Gratosoglio (1969).