Tramwaje te, z których wiele jest nadal w eksploatacji, były wzorowane na najnowocześniejszych wówczas amerykańskich tramwajach Petera Witta.
W 1931 roku kilka linii tramwajowych zostało zmodyfikowanych do obsługi nowego dworca kolejowego Milano Centrale, położonego kilkaset metrów na północ od swojego poprzednika.
Pierwsze linie trolejbusowe w Mediolanie uruchomiono w 1933 roku. Jednak w przeciwieństwie do wielu włoskich miast Mediolan nie zastąpił swoich tramwajów tą nową formą transportu publicznego. Trolejbusy zostały wykorzystane jako uzupełnienie tramwajów na trasach peryferyjnych, w szczególności na zewnętrznej obwodnicy Mediolanu. Sieć tramwajowa, która została jeszcze bardziej rozbudowana, była nadal wydajna (dzięki szerokim ulicom Mediolanu i wielu prywatnym domom) i w całości dwutorowa, z przestronnymi i nowoczesnymi wagonami tramwajowymi. W tym samym roku rozbudowano wiele miejskich linii autobusowych, szczególnie do miejscowości poza granicami miasta, które zostały przyłączone do gminy Mediolan w 1923 roku.