Isabella de’ Medici (ur. 31 sierpnia 1542 we Florencji, zm. 16 lipca 1576) – włoska arystokratka z rodziny Medyceuszy, księżna Bracciano.
Życiorys
Była córką Kosmy I Medyceusza, pierwszego wielkiego księcia Toskanii, i Eleonory di Toledo. Była ulubioną córką ojca. Początkowo mieszkała z braćmi i siostrami w Palazzo Vecchio, a później w Palazzo Pitti. Jako dziecko większość czasu spędziła w domu przodków ojca na wsi, Villa di Castello. Kształciła się pod okiem koreperytorów. Od najmłodszych lat upodobała sobie muzykę, którą w dorosłym życiu używała jako środek do wyrażania siebie. Grała na lutni. Znała kilka języków: hiszpański, francuski, łacinę i grekę, pisała i mówiła po toskańsku. Śpiewała, zajmowała się poezją. Miała porywczy i impulsywny charakter. Była rudowłosa.
W wieku 11 lat została zaręczona ze starszym o rok Paolo Giordano Orsini, księciem Bracciano w południowej Toskanii. Było to małżeństwo polityczne, niosące za sobą sojusz z rodem Orsinich. Ślub odbył się w 1558 w Villa di Castello. Ojciec Isabelli, zaniepokojony rozrzutnością zięcia, postanowił zatrzymać córkę na dworze. Małżonkowie mieszkali osobno.