Bohaterowie książki chcą złamać kod nie znając algorytmu ani klucza. Nieznajomość algorytmu w rzeczywistości powoduje, że nie da się zastosować metody brutalnego ataku. Konkluzją książki (oraz często przytaczanym w niej prawem) jest to, że nie istnieje szyfr, którego nie dałoby się złamać. Jest to nieprawda, przykładem technologii szyfrowania, którego nie da się złamać jest szyfrowanie z kluczem jednorazowym. Translator – jak jest opisane w książce – pracuje z wydajnością 30 milionów sprawdzonych kluczy na sekundę. W pewnym momencie jeden z bohaterów stwierdza, że maszyna pracuje od ponad 15 godzin i że dlatego klucz musi mieć ponad 10 miliardów znaków. Proste obliczenia matematyczne mówią jednak co innego: 30*106 kluczy na sekundę = (30*106)*60*60*16 = 1728000000000 kluczy w 16 godzin. Z kolei 264 = 18446744073709551616. Oznacza to, że maszyna przy wydajności opisanej w książce nie byłaby nawet w stanie złamać 64-bitowego klucza w 16 godzin. Autor opisując technologię kryptografii asymetrycznej pisze, że do odszyfrowania zaszyfrowanej wiadomości potrzebny jest klucz publiczny.