Za ich integrację z płatowcem odpowiadała izraelska firma Israel Aerospace IndustriesPoleciał pierwszy A-50EI, „Lotnictwo”, nr 1 (2008), s. 5, . W 2016 roku indyjski rząd autoryzował zakup kolejnych dwóch samolotów. Tak samo jak pierwsze trzy samoloty, następne dwa będą miały ten sam typ radaruIndie kupią więcej A-50EI, „Lotnictwo”, nr 4 (2016), s. 7, . Pomimo zakupu zagranicznych systemów, nie poniechano rozwijania własnych projektówTomasz Kwasek, Współczesne wojskowe samoloty wczesnego ostrzegania. Rozwiązania rosyjskie, chińskie i indyjskie. Część III, „Lotnictwo”, nr 3 (2021), s. 22-35, .
Projekt thumb|left|EMB-145I Netra podczas lotu w eskorcie indyjskich Su-30MKI W 1999 roku indyjska rządowa organizacja naukowo badawcza Defence Research and Development Organisation (DRDO), wspólnie z Indyjskimi Siłami Powietrznymi, rozpoczęły praca nad sformułowaniem wymagań wobec nowego samolot wczesnego ostrzegania i kontroli obszaru powietrznego. Efektem prac było opublikowanie w 2002 roku parametrów, jakimi powinien charakteryzować się nowy samolot. Oczekiwano, iż maszyna będzie zdolna do wczesnego wykrycia statków powietrznych, ich śledzenie, naprowadzanie na wykryte cele własnych samolotów przechwytujących.