Obok zadań rozpoznawczych, nowa konstrukcja ma umożliwiać również tworzenie obrazu powietrznej sytuacji taktycznej oraz jej przesyłanie do ośrodków dowodzenia, naziemnych systemów obronnych lub innych samolotów. Zgodnie z przyjętą strategią, oczekiwano, iż mające znaleźć się na pokładzie systemy i układy będą pochodziły od rodzimych producentów. Za ich opracowanie odpowiadały ośrodki naukowo-badawcze podporządkowane DRDO. W 2003 roku oficjalnie zainicjowano program budowy nowego samolotu a w 2004 roku przydzielono rządowe fundusze. Nie mając własnego samolotu zdolnego do realizacji misji z wyposażeniem radiolokacyjnym, sięgnięto po brazylijski Embraer 145. Pasażerską maszynę, która z powodzeniem przeszła konwersje na samolot wczesnego ostrzegania Embraer P-99. Odpowiednie porozumienie, którego celem było przystosowanie samolotu do nowych zadań, DRDO podpisała z Embraerem w lutym 2005 roku. W marcu 2007 roku wybrano ostateczną wersję konfiguracji zadaniowej jaka miała się znaleźć na pokładzie nowej maszyny. 4 lipca 2008 roku podpisano kolejną umowę pomiędzy DRDO a brazylijskim producentem, której celem był zakup trzech samolotów wczesnego ostrzegania, zbudowanych na bazie Embraera 145.