Gatunek przeważnie osiadły, niektóre ptaki migrują na południe. Osobniki żyjące np. nad Morzem Beringa spędzają zimę, latając nad północnym Pacyfikiem. Osobniki pierwszoroczne lecą na zimowiska 2000 km od miejsca urodzenia, przylatując do np. Baja California. Zabłąkane osobniki migrują niekiedy dalej, wyjątkowo zalatują do zachodniej Palearktyki (w tym Europy), gdzie do stycznia 2022 roku odnotowano 10 stwierdzeń; potwierdzone obserwacje pochodzą m.in. z Maroka (ze stycznia 1995 roku), Wielkiej Brytanii (z grudnia 2006 i wiosny 2007 – ten sam osobnik, grudnia 2008/stycznia 2009 oraz marca 2017) czy Norwegii (lipiec 2011, maj 2020, styczeń 2022). Zanotowano także osobniki przylatujące do Chin.
Morfologia mały|Oznaczanie ptaków umożliwia rozpoznanie wieku ptaka, który już padł. Tu: osobnik młodociany Jest to dość duża, krępa mewa, nieodróżniająca się wyraźnie od innych gatunków. Osiąga 61–68 cm długości ciała oraz 132–137 cm rozpiętości skrzydeł. Masa ciała 900–1250 g. Samce przeciętnie są większe i cięższe od samic . Skrzydła jasnoszare, lotki z białymi obrzeżeniami. Reszta upierzenia biała. Dziób żółtawy z czerwoną kropką na żuchwie. Nogi jednolicie różowe. Ptaki odbywają pierzenie jesienne między październikiem a marcem, przy czym niektóre osobniki często szybciej się pierzą niż te drugie.