Aleksandr Aleksandrowicz Taube, , Alexander von Taube (ur. w Pawłowsku, zm. w styczniu 1919 w Jekaterynburgu) – rosyjski wojskowy, generał w armii Imperium Rosyjskiego, następnie jeden z pierwszych oficerów, którzy po rewolucji październikowej i wybuchu wojny domowej w Rosji podjęli służbę wojskową po stronie czerwonych.

Życiorys Pochodził ze szlacheckiej rodziny von Taube, Niemców bałtyckich. Ukończył gimnazjum wojskowe, następnie Michajłowską Szkołę Artylerii (w 1884 r.) i Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego (w 1891 r.). Jako dowódca 3 Narwskiego pułku piechoty brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1907 r. otrzymał awans na stopień generała majora.

W momencie wybuchu I wojny światowej dowodził 5 dywizją syberyjską, otrzymując w 1915 r. awans na stopień generała porucznika. Wcześniej, 21 grudnia 1914 r. został ranny pod Bolimowem, podczas rekonesansu pozycji. Po wyleczeniu został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu Omskiego Okręgu Wojskowego.