Joanna Pawluśkiewicz na łamach Culture.pl określiła Wesele jako film wyjątkowo realistyczny, momentami wręcz naturalistyczny, prowadzony w tempie, którego nie powstydziłby się Emir Kusturica, z bohaterami prezentującymi po kolei wszystkie polskie narodowe cechy. Recenzenci magazynu „Esensja” podkreślali trafność portretu prowincjonalnego „biznesmena-kombinatora” oraz to, że - nietypowo dla ówczesnego kina polskiego - pomysł wystarczył twórcom na cały seans; jednocześnie część z nich zwracała uwagę, że film jest satyrą rysowaną grubą kreską, a jego finał sprawia wrażenie rozprzężenia.
Do filmu wielokrotnie wracano w publicystyce kolejnych lat. W retrospektywnym omówieniu na portalu Filmawka Kamil Walczak wskazał, że Wesele powstało w czasie, gdy w polskiej debacie publicznej dominowały tematy korupcji i nepotyzmu, a bezkompromisowe obnażenie rodzimej „polskości” sprawiło, iż zarzuty formułowane przez film pozostały aktualne także kilkanaście lat później.