Janusz Wróblewski z „Polityki”, omawiając późniejszy film reżysera o tym samym tytule, przypominał obraz z 2004 roku jako obyczajową groteskę o miłości do pieniędzy.
Do sceptycznych ocen należy opinia Tadeusza Lubelskiego, który pisał, iż Wesele jako „obraz współczesnego chłopskiego wesela w podkarpackiej wiosce […] ma siłę pamfletowego oskarżenia”, obarczony jest jednak zarazem pamfletową płaskością wizerunku.
Interpretacje Wesele bywa odczytywane jako podsumowanie pierwszych kilkunastu lat polskiej transformacji ustrojowej oraz jako portret społeczeństwa w przededniu akcesji Polski do Unii Europejskiej. Zdaniem Kalbarczyka reżyser stawia w filmie tezę, że mimo zmiany dekoracji mechanizmy społeczne pozostają takie same, a narodowy „chocholi taniec” trwa nadal. Wesele ujawniło przy tym nowego autora, w którego twórczości dominującą poetyką stała się gorzka satyra na polskość.
Często poruszanym wątkiem interpretacyjnym jest relacja filmu do dramatu Wyspiańskiego. Smarzowski nie adaptuje pierwowzoru, lecz go cytuje, wykorzystując rozpoznawalne symbole, by podkreślić uniwersalność opowiadanej historii.