23 grudnia 1890 r. nową broń postanowiono priorytetowo wprowadzić przede wszystkim do oddziałów kawalerii, której podstawowe uzbrojenie nadal stanowiły skrajnie przestarzałe jednostrzałowe karabinki Werndla (w niewielkiej tylko liczbie uzupełniane przez karabinki powtarzalne M1886). Rok później wprowadzono również zmodyfikowaną wersję karabinka przeznaczoną dla oddziałów technicznych i żandarmerii, a w 1894 r. dla marynarki wojennej. Ogółem dla armii austro-węgierskiej wyprodukowano 105 000 karabinków M1890 wszystkich wersji, a także dodatkowe 10 218 na eksport do Bułgarii. Ponadto karabinek spotkał się z zainteresowaniem ze strony armii szwajcarskiej, dla której opracowano wersję bazującą na oryginalnym projekcie (M1893).
Mimo wykazania zdecydowanej wyższości nowego zamka konserwatyzm austro-węgierskich decydentów sprawił, że jeszcze przez kilka lat dla piechoty nadal produkowano przestarzałe karabiny M1890. Ich upór został jednak z czasem przezwyciężony i w 1895 r. doceniono w końcu zalety nowej konstrukcji, efektem czego opracowano serię karabinów i karabinków M1895 bazujących na karabinku M1890. W 1896 r. wraz z uruchomieniem produkcji nowej broni ostatecznie zakończono wytwarzanie karabinów M1890 oraz karabinków M1890.