Szmuel Lejb Sznajderman, po 1940 r. Shmuel Leib Shneiderman albo Samuel Leib Shneiderman (ur. 15 czerwca 1906 w Kazimierzu Dolnym, zm. 8 października 1996 w Tel Awiwie) – żydowski pisarz, dziennikarz, eseista, reporter, korespondent prasowy, tłumacz i poeta piszący w jidysz.
Życiorys Urodził się 15 czerwca 1906 r. w Kazimierzu Dolnym jako syn Abrahama Sznajdermana i Chany z domu Mandelbaum, w rodzinie tradycyjnej i niezasymilowanej. Uczył się równocześnie w chederze i świeckiej polskiej szkole podstawowej. Maturę zdał w żydowskim gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim dziennikarstwo. Jako poeta debiutował w 1923 r. w czasopiśmie syjonistycznym, wydawanym w jidysz – „Kulturze Robotniczej”. W 1927 r. opublikował pierwszy tom wierszy Goldene Feigel (pol. Złociste ptaki) i zatrudnił się w redakcji „Trybuny Akademickiej”, a w 1934 r. opublikował swój ostatni tomik Feiren in Shtodt (pol. Ognie w mieście). W latach 1920. Sznajderman tłumaczył na jidysz utwory nie tylko J. Tuwima, B. Jasieńskiego, J. Kadena-Bandrowskiego, A. Sterna, A. Ważyka, K. Wierzyńskiego, ale także prowadził wywiady z W. Berentem, Z. Nałkowską, S. Przybyszewskim, K. Szymanowskim, A. Zelwerowiczem, co czyniło go pionierem łączenia środowisk kulturalnych – polskiego i żydowskiego.