Etatowy zapas wynosił cztery torpedy, przy czym były one składowane pod pokładem dziobowym, z oddzielonymi głowicami. Z planów stoczniowych wynika, że można było składować ich pięć, nie licząc torped w wyrzutniach.
W skład wyposażenia wchodził jeden reflektor bojowy średnicy 40 cm firmy na pokładzie przed pierwszym kominem. Radiostacja nie była przewidziana w projekcie. Okręt miał dwie kotwice o masie 400 kg, składowane na pokładzie przed sterówką i obsługiwane za pomocą żurawików, oraz kotwicę zapasową o masie 125 kg.
Załoga okrętu liczyła początkowo 62 osoby, w tym czterech oficerów, lecz po wejściu do służby zwiększono ją o jednego oficera, a w czasie wojny sięgnęła 64 osób. Marynarze spali w dwóch kubrykach na dziobie, a podoficerowie mieli kajutę na samej rufie. Jedynie dowódca i główny mechanik mieli osobne kajuty w części rufowej, a trzech oficerów spało za zasłonkami w mesie na rufie. Pomimo spartańskiego wyposażenia, w pomieszczeniach oficerskich była wanna.