W 1941 mąż został zastrzelony przez bolszewików na jej oczach. Od 1944 mieszkała we wsi Babińce w obwodzie tarnopolskim. Tam została pochowana. Zachował się dom, w którym mieszkała.

Twórczość Pisała wiersze i opowiadania. W 1884 potajemnie wysłała kilka wierszy do redakcji lwowskiego pisma „Зоря” („Zoria”), używając pseudonimu Zulejka. Wiersze zostały opublikowane. Redaktor naczelny czasopisma, pisarz i poeta, Iwan Franko, napisał do poetki list pochwalny. Tak zaczęła się ich korespondencja i znajomość.

W 1990 we Lwowie ukazał się zbiór jej utworów opracowany przez Petra Babiaka. Publikowała w czasopismach „Зоря”, „Діло”, „Літературно-науковй вістник”. W almanachu przygotowanym przez Nataliję Kobrynską pt. Pierwszy wianek, zawierającym prace 17 autorek z Ukrainy, ukazał się wiersz Klementyny pt. Звичайна історія (Historia zwyczajna) oraz wiersz liryczny Де Бог мій? (Gdzie jest mój Bóg?). W 1929 opublikowała opowiadanie Від весілля до похоронів (Od ślubu do pogrzebu), a w 1930 autobiograficzny utwór Мороз-душогуб (Mróz morderca).

W pewnym momencie zaprzestała pisania, a mąż spalił jej notatki.