Obowiązkowe stosowanie podstakanników do serwowania herbaty w pociągach wprowadził minister transportu Siergiej Witte. Podstakanniki przeznaczone do użytkowania w pociągach były produkowane w mieście Kolczugino w fabryce należącej do Aleksandra Kolczugina, która po rewolucji została znacjonalizowana i kontynuowała ich produkcję.

Od lat 30. XX wieku używanie podstakanników w ZSRR stało się modne. Były produkowane masowo, a nawet wykorzystywane jako narzędzia państwowej propagandy – ich dekoracje nawiązywały do ważnych wydarzeń politycznych i kulturalnych w kraju. Ich wzornictwo charakteryzowało się m.in. obecnością sloganów, gwiazd, sierpa i młota. Obok podstakanników zrobionych ze stopów metali (miedzi, niklu i cynku, które posrebrzano, a także miedzi i niklu), pojawiły się podstakanniki z aluminium lub stali nierdzewnej.

Największą popularnością wśród radzieckich obywateli koszyczki do herbaty cieszyły się od końca lat 40. aż do początku lat 70. XX wieku. Ich ceny wynosiły od 1 do 5 rubli za sztukę w zależności od materiału, z którego zostały wykonane. W latach 50. (aż do lat 70.