XX wieku włącznie) podstakanniki wytwarzało w ZSRR 15 różnych fabryk.
Podstakanniki są w dalszym ciągu produkowane (zarówno te artystycznie wykonane, jak i wytwarzane fabrycznie) i używane w Rosji, głównie do serwowania herbaty w pociągach i na statkach. Bywają nawet artykułem eksportowym. Są też kolekcjonowane.
Herbata „ze szklanki” w koszyczku Metalowe uchwyty do szklanek stały się popularne w Warszawie w XIX wieku. Początkowo były importowane z Rosji i nazywane z rosyjska podstakankami od wyrazu stakan (стакан), czyli szklanka i pod (под), czyli pod, a ich nazwa związana była z funkcją, którą pełniły. Już pod koniec XIX wieku bogaty wybór koszyków na szklanki oferowały warszawskie firmy złotnicze. Te, które były zainspirowane rosyjskimi podstakannikami przedstawiały motywy kwiatowe (konwalii, fiołków), sceny z polowania, rozpędzoną trojkę, sceny z baśni i legend, łabędzie (będące nawiązaniem do opery Lohengrin) czy rzadziej chłopskie chaty lub wiejskie i miejskie pejzaże.