Pracowała w serbskiej Bibliotece Narodowej do chwili przejścia na emeryturę. W 1954 ponownie zaczęła pisać artykuły do prasy. Czasopismo Republika wydało jej tekst, podpisany Dr K.A. Prowadziła także wykłady publiczne z filozofii. W 1972 ukazało się w USA tłumaczenie pracy doktorskiej o Giordano Bruno, ale schorowana Atanasijević nie skorzystała z zaproszenia do wygłoszenia wykładów na jednej z amerykańskich uczelni.
Zmarła w roku 1981 z powodu urazu głowy po upadku w mieszkaniu. Została pochowana w grobie rodzinnym na Nowym Cmentarzu (Novo groblje) w Belgradzie. Pod koniec lat 80. jej grób został zlikwidowany – z powodu braku opłaty za jego dalsze utrzymanie.
Pozostawiła po sobie ponad 400 tekstów, z zakresu filozofii, psychologii, historii i krytyki literackiej. Tłumaczyła na język serbski dzieła Platona (Parmenides), Arystotelesa (Organon), Barucha Spinozy (Etyka) i Alfreda Adlera (Psychologia indywidualna).
Była mężatką (w 1947 wyszła za mąż za lekarza Milana Markovicia).
Pamięć Biblioteka i archiwum prywatne Kseniji Atanasijević po jej śmierci zasiliły zbiory Muzeum Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Jej imię nosi jedna z ulic w Belgradzie, a na budynku przy ulicy Gospodar Jovanova 49, w którym mieszkała umieszczono tablicę jej poświęconą.