Utrzymywała się dzięki tłumaczeniom, dzięki pomocy przyjaciół zaczęła pracować na stanowisku inspektora w ministerstwie edukacji, a także pisała artykuły do prasy. W 1940, po śmierci macochy Sofiji Kondić, zamieszkała wraz z przyjaciółką Zorą Stanković w domu przy ulicy Gospodar Jovanova 49. W czwartkowe popołudnia w tym domu spotykali się belgradzcy artyści, pisarze i filozofowie.

Okupacja i okres powojenny W czasie niemieckiej okupacji Serbii początkowo pracowała w ministerstwie, a następnie w Bibliotece Narodowej. Odmówiła podpisania apelu Milana Nedicia do narodu serbskiego przeciwko komunistom. W październiku 1942 w jej mieszkaniu funkcjonariusze Gestapo przeprowadzili rewizję, na podstawie donosu o tym, że są tam organizowane spotkania środowiska masońskiego i jest przechowywana broń. W czasie przesłuchania Ksenija zaprzeczała stawianym jej zarzutom, przyznała tylko, że w okresie międzywojennym pisała artykuły, w których sprzeciwiała się antysemityzmowi. Ponownie została aresztowana w 1945 przez władze komunistyczne i oskarżona o wykonywanie zawodu nauczyciela w czasie okupacji niemieckiej, a także o to, że nakłoniła swojego przyjaciela Milana Grola do dymisji ze stanowiska ministerialnego, co spowodowało kryzys rządowy. Zwolniona 17 maja 1946, w tym czasie wszystkie jej dzieła znalazły się na indeksie.