W pracy zawodowej był początkowo urzędnikiem skarbowym (po ukończeniu kursu Polskiej Straży Skarbowej w 1919), od czerwca 1923 pracował w Zarządzie Miejskim w Łodzi (do wybuchu II wojny światowej), m.in. jako sekretarz Prezydium Magistratu i redaktor „Dziennika Zarządu m. Łodzi”. Od listopada 1938 pełnił funkcję kustosza ds. organizacji Muzeum Walk Niepodległościowych im. Józefa Piłsudskiego.
We wrześniu 1939 współkierował obroną przeciwlotniczą Łodzi; 6 września opuścił miasto, ale powrócił po miesiącu i włączył się w struktury ruchu oporu. W grudniu 1939 został aresztowany, a w styczniu 1940 wysiedlony do Krakowa, gdzie przeżył okupację niemiecką, pracując w Krakowskiej Miejskiej Kolei Elektrycznej oraz działając w Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość. Ponownie działał w PPS po wojnie; w lutym 1945 został kierownikiem Wydziału Propagandy Wojewódzkiego Komitetu PPS w Łodzi, a miesiąc później wiceprezydentem Łodzi. W maju 1945 znalazł się w składzie Rady Naczelnej PPS (ponownie wybierany na XXVI i XXVIII Kongresie partii, odpowiednio w 1945 i 1947).