Od 3 maja 1945 pełnił mandat poselski w Krajowej Radzie Narodowej (pracował w Komisji Organizacyjno-Samorządowej oraz w Komisji Wyznaniowej i Narodowościowej), w 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy z listy Bloku Demokratycznego, należał do Komisji Odbudowy i w Komisji Skarbowo-Budżetowej.

W styczniu 1948 zgłosił na konferencji sprawozdawczo-wyborczej PPS zastrzeżenia wobec niektórych warunków zjednoczenia z Polską Partią Robotniczą; część jego kolegów partyjnych uznała go za przeciwnika zjednoczenia – w atmosferze oskarżeń ustąpił z Rady Naczelnej PPS oraz stanowiska wiceprezydenta Łodzi, a w październiku 1948 został wydalony z partii. Pozostawał posłem na Sejm, ale nie podejmował żadnej aktywności parlamentarnej.

Skoncentrował się na działalności spółdzielczej i społecznej, m.in. przyczynił się do reaktywowania spółdzielni „Lokator” i objął funkcję przewodniczącego jej Rady Nadzorczej (później Rady Spółdzielni);