Leon Bohdan Jagodziński (ur. 12 stycznia 1897 w Białej Cerkwi, zm. po 31 maja 1949) – szeregowiec Wojska Polskiego, w 1936 pozbawiony stopnia oficerskiego za wyłudzenia i przywłaszczenia pieniędzy, kawaler Orderu Virtuti Militari, inwalida wojenny.
Życiorys Urodził się 12 stycznia 1897 w Białej Cerkwi, w ówczesnym powiecie wasylkowskim guberni kijowskiej, w rodzinie Antoniego i Michaliny z Kańskich. Uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum w rodzinnym mieście. Od klasy piątej gimnazjum należał do polskiej organizacji niepodległościowej, kierowanej przez Listopadskiego.
3 sierpnia 1914 jako uczeń VIII klasy gimnazjum wstąpił do armii rosyjskiej i został skierowany do Wileńskiej Szkoły Wojskowej. 1 grudnia 1914, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wysłany na front do 208 lorrijskiego pułku piechoty (), należącego do 52 Dywizji Piechoty. Później awansował na podporucznika. W 1915 został ranny i przez pięć miesięcy leczył się w szpitalu w Jałcie. W 1916 został ranny drugi raz i leczył się w szpitalu ewangelickim w Moskwie. Po zakończeniu leczenia przez około dwa miesiące pełnił funkcję starszego zastępcy komendanta etapu, a następnie na własną prośbę wrócił na front.