Sytuacja finansowa szpitala w początkowym okresie nie przedstawiała się dobrze. Jednym z powodów był na pewno kryzys polityczno-gospodarczy na początku lat 30. Do tego doszła konkurencja innych bardziej doświadczonych placówek oraz wysokie koszty własne. Placówka nie mogła też liczyć na dalsze wsparcie finansowe z diecezji warmińskiej. Dopiero w połowie lat 30. budżet szpitala zaczął się równoważyć. Również renoma szpitala wzrosła i zaczęto doceniać jego nowoczesny zakres usług i wyposażenie. Szpital zaczęły odwiedzać liczne wizytacje z kraju i zagranicy, co było z jednej strony bardzo uciążliwe, z drugiej czyniło placówce świetną reklamęRelinde Meiwes, Klosterleben in bewegten Zeiten. Die Geschichte der ermlӓndischen Katharinenschwestern (1914–1962), Paderborn 2016, s. 57–65..
Dzięki posługiwaniu w szpitalu św. Gertrudy berlińska placówka sióstr katarzynek zaczęła się szybko rozrastać. W tym największym ze wszystkich szpitali kongregacji posługiwały w 1932 roku 32 siostry, w 1935 było ich już 51. Wskutek dużego oddalenia od domu generalnego w Braniewie matka Arcadia Schmalenbach podjęła decyzję o rozdzieleniu zgromadzenia katarzynek na dwie prowincje. Stolica Apostolska zaakceptowała wniosek matki Arcadii w końcu 1934 rokuM. Brigitta Neumann Katharinenschwestern seit 1908 in Berlin.