Kierlesz – rodzaj średniowiecznej pieśni religijnej śpiewanej po łacinie.

Określenie to pochodzi od zniekształconego zwrotu Kyrie eleison, wypowiadanego przez ogół wiernych, w czasach gdy pieśni śpiewane były po łacinie, nie zaś w językach narodowych. Formuła kierlesz wywodziła się od skróconej formy, tzw. elizji, Kyrieleison. Śpiew takiej prostej formuły był możliwy nawet przez prostych ludzi nieznających łaciny, dlatego śpiewano ją nawet kilkaset razy przy różnych okolicznościach religijnych. Zdaniem niektórych badaczy pieśni religijne w języku polskim zaczęły powstawać w XIII w. i wywodziły się z praktyki śpiewania przez lud kierleszy – pod istniejące melodie miano podkładać teksty rodzime.

Śpiew kierleszy potwierdzony jest w Czechach (w formie Krleš), na Węgrzech i w Niemczech (w formie Kirleise). Przykładowo, według Kroniki Kosmasa kierlesze były śpiewane przez lud w 1037 przy wyświęcaniu biskupa Dietmara I i objęciu władzy przez Brzetysława I oraz z 1038 podczas ogłoszenia jego dekretów w Gnieźnie przy grobie św. Wojciecha. Jednym z najstarszych przykładów dośpiewywania Kyrie eleison przez szersze masy do pieśni śpiewanej przez głos wiodący jest Pieśń o Ludwiku zawierająca opis bitwy pod Saucourt w 881.