do ograniczenia umieralności niemowląt, która w Warszawie spadła poniżej współczynnika umieralności niemowląt nieżydowskich. W ramach popularyzacji wiedzy medycznej organizacja wydawała broszury i szereg czasopism: miesięcznik „Fołks-Gezund” („Zdrowie Ludu”, 1923–1937), magazyn dla młodzieży „Dos Gezund” („Zdrowie”), czasopismo „Medycyna Społeczna – Socjałe Medicin” (1932–1936) i „Wiadomości TOZ'u – TOZ Jedies” (1929–1931). W 1939 roku istniało przeszło 300 instytucji medycznych i sanitarnych TOZ, w których pracowało łącznie około tysiąc osób. Oprócz tego, TOZ wspierał także żydowskie szpitale.
Po wybuchu II wojny światowej TOZ próbował kontynuować swą działalność przy wsparciu Jointu, jednak w 1942 roku organizacja została zlikwidowana przez władze niemieckie. Jesienią 1946 roku wznowiono TOZ, tym razem w ramach struktur Centralnego Komitetu Żydów Polskich (CKŻP). Organizacja otworzyła placówki w 56 miejscowościach. Prowadziła sanatoria i żłobki oraz opiekę medyczną, łaźnie i dezynfektory w tymczasowych punktach dla repatriantów ze Wschodu oraz nadzorowała sytuację zdrowotną w szkołach i domach dziecka CKŻP. W 1950 roku organizację ponownie zlikwidowano.
Przypisy
Kategoria:Nieistniejące organizacje żydowskie w Polsce O