Od 5 lipca 1916 do 10 października 1918 roku przebywał w niewoli rosyjskiej w Ustkamienogorsku pod Ałtajem. Udało mu się przedostać do Nowonikołajewska, gdzie formowały się oddziały polskie. Na ochotnika w stopniu chorążego zgłosił się do organizującej się 5 Dywizji Strzelców Polskich, do której został wcielony 11 października 1918 roku. Należał także do Związku Wojskowych Polaków. 22 czerwca 1919 roku został skierowany jako adiutant Okręgowego Punktu Zbornego przy Wydziale Mobilizacyjnym Dowództwa Wojska Polskiego we Wschodniej Rosji w Nowonikołajewsku. Działał tam punkt werbunkowy, w którym zajmował się poszukiwaniem i werbowaniem Polaków – ochotników do polskiej dywizji. Zadanie to wykonywał do 10 stycznia 1920 roku, czyli do końca swojej służby w Wojsku Polskim we Wschodniej Rosji. Od tego momentu znalazł się w niewoli bolszewickiej, po kapitulacji Dywizji Syberyjskiej. Został internowany i osadzony jako jeniec w więzieniu w Krasnojarsku. Został skazany na karę śmierci za werbowanie Polaków z armii rosyjskiej do Wojska Polskiego. Wyroku nie wykonano, przeniesiono go do więzienia w Omsku, a następnie do obozu pracy w Tule, w którym przebywał do września 1921 roku. Wyszedł na wolność w drodze wymiany jeńców.