Braniewo jako największe miasto Warmii doświadczało jednak różnego rodzaju nacisków ze strony władz krzyżackich. Gdy nie udało się inkorporować biskupstwa warmińskiego, dążono do zachowania możliwie dużego wpływu na obsadzanie najważniejszych urzędów – m.in. zawsze podsuwano swojego kandydata na urząd biskupa. Krzyżacy od początku byli też ustanowieni przez papieży odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo w całych Prusach. W razie potrzeby to zakon przejmował dowództwo nad całością zmobilizowanych sił, w tym również z dominium warmińskiegoStanisław Achremczyk, Alojzy Szorc, Braniewo, Olsztyn 1995, s. 39.
Tak również się zadziało 15 lipca 1410 roku, gdy Braniewo wystawiło własny oddział zbrojny, podczas gdy kontyngenty wydzielone przez inne ośrodki weszły w skład bądź chorągwi biskupiej (Lidzbark Warmiński), bądź kapituły warmińskiej (Olsztyn oraz Pieniężno). Świadczyło to zarówno o zamożności Braniewa, jak i o skutecznej organizacji rady miasta, gdyż Braniewo jako jedyne miasto Warmii było – razem z pięcioma innymi miastami Prus: Gdańskiem, Toruniem, Elblągiem, Królewcem i Chełmnem – członkiem Związku Hanzeatyckiego. Z tego tytułu wynikały też zobowiązania Braniewa do wystawiania kontyngentów zbrojnych w akcjach militarnych prowadzonych przez te miasta.