W początkowym okresie (od 1923 roku) razem z Teatrem Polskim działał nadal teatr niemiecki: na mocy umowy z niemieckim Towarzystwem Teatralnym otrzymywało ono scenę do dyspozycji na mniej więcej 30% dni przedstawień. Frekwencja na polskich spektaklach początkowo była jednak słaba, a publiczność, również ta mówiąca po polsku, wolała kina, w których nadal wyświetlano filmy po niemiecku. Ówczesna polska prasa krytykowała to jako „brak patriotyzmu”.
W pierwszych sezonach działalności Teatru Polskiego odbywały się 2-3 razy w miesiącu, pospiesznie przygotowywane premiery oraz panowała duża fluktuacja zespołu artystycznego i kierowniczego. Stabilizację osiągnięto dopiero po 1926 roku, po zapewnieniu przez wojewodę śląskiego Michała Grażyńskiego trwałego mecenatu i ostatecznie po objęciu dyrekcji teatru przez Mariana Sobańskiego w 1927 roku. Był to śpiewak operowy, który okazał się zdolnym zarządcą, a także polepszyły się warunki finansowe teatru. Funkcję dyrektora pełnił aż do wybuchu II wojny światowej.