Konsekracja katedry miała miejsce w 1592 roku przy okazji sakry biskupa Bacallara, ale prace trwały przez cały XVII wiek, aż do 1730 roku, w którym to zakończono prace nad wystrojem wnętrza, do którego wykorzystano m.in. marmur intarsjowany. Wtedy miała też miejsce rekonsekracja katedry. Ostatnim dobudowanym do katedry elementem, który znacząco wpłynął na jej zewnętrzny wygląd, a w zasadzie całkowicie zmienił fasadę główną, jest klasycystyczny portyk z 1862 roku. mały|Podwyższone prezbiterium i ołtarz główny
Architektura Wygląd zewnętrzny mały|Późnogotycka dzwonnica z ozdobnym portalem Fasada główna katedry znajduje się przy Placu Katedralnym (wł. Piazza Duomo) i charakteryzuje się czterema monumentalnymi, klasycystycznymi kolumnami w porządku doryckim, które wraz ze wspartym na nich tympanonem tworzą wysoki portyk pod którym znajduje się wejście główne. Fasada po obu stronach portyku, na około dwóch trzecich swojej wysokości wyróżnia się horyzontalnym boniowaniem. Drugą dominantą w zewnętrznym wyglądzie katedry jest wysoka, architektonicznie późnogotycka dzwonnica (ukończona około 1545 roku), położona na przeciwległej stronie katedry, przy absydzie za ołtarzem głównym. Z racji na swoją wysokość i charakterystyczny wygląd, jest jednym z symboli miasta. Dzwonnica wybudowana jest na planie ośmioboku.