Franciszek Jan Żak, ps. „Siwosz”, „Raźny”, „Franek” „Doktor”, „Ignacy” vel Włodzimierz Hanusza (ur. 6 września 1897 w Krakowie, zm. 29 grudnia 1952 w Namysłowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana i Marii z domu Batko, urodzony 6 września 1897 w Krakowie. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. św. Barbary w Krakowie. Naukę kontynuował w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie, gdzie w latach 1912–1914 należał do Związku Strzeleckiego, w którym odbył przeszkolenie wojskowe i uczestniczył w kursie podoficerskim. W tym też czasie przyjął pseudonim "Raźny" i był przydzielony do plutonu, którego dowódcą był Alojzy Konas ps. „Wir".

I wojna światowa 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W 1914 uczestniczył w walkach na froncie rosyjskim, jako żołnierz I Brygady Legionów Polskich, w grupie dowodzonej przez Józefa Piłsudskiego. Służył w IV i V Baonie 5 pułku piechoty oraz przez miesiąc w kompanii saperskiej. W kwietniu 1916 nadano mu stopień sierżanta. W lipcu 1916 został ranny podczas walk na Wołyniu. We wrześniu 1917 został powołany do armii austriackiej i wysłany na front włoski, gdzie z 77 pułkiem piechoty walczył jako dowódca plutonu, a następnie zastępca dowódcy kompanii.