XX w., kiedy zaczęły ukazywać się, po ponad 20 latach, pierwsze publikacje na temat obozu, a w planach była budowa pomnika ofiar, Pol zaangażowała się w prace upamiętniające obóz oraz współpracę z więźniarkami, mając za cel ukazanie swojej osoby w lepszym świetle, jako niosącej pomoc więźniom, oraz uniknięcie przypisania jej roli obozowej nadzorczyni na rzecz uznania za personel pomocniczy.

11 grudnia 1970 trafiła do aresztu. Pierwszy akt oskarżenia wpłynął do sądu we wrześniu 1971 i zawierał zarzut morderstwa 6 uwięzionych dziewczynek. Proces trwał w lutym i marcu 1972. Wielokrotnie w trakcie rozpraw dochodziło do zmiany zeznań przez świadków oraz innych modyfikacji bazy dowodowej, a obrona wskazywała na niespójność składanych wyjaśnień. Ostatecznie dowody przedstawione przez prokuratora nie wystarczyły do skazania Pol w tym procesie, a sąd nakazał ponowne zbadanie sprawy i uzupełnienie dowodów.