Hwacha, hwach’a (화차) – rodzaj broni palnej opracowany w XV-wiecznej Korei, w okresie panowania dynastii Joseon, wóz stanowiący platformę dla wieloprowadnicowej wyrzutni strzał o napędzie rakietowym bądź wielolufowej broni strzeleckiej. Nazwa broni oznacza w języku koreańskim „wóz ognisty”.
thumb|left|Ilustracja z książki Kuk Cho Ore Sorye z 1474 roku Pierwowzór machiny, wykorzystującej lufowy układ miotający, opracowano w 1409 roku. Udoskonalony model zaprojektowany został w 1451 roku, w okresie rządów króla Munjonga, który osobiście zaangażowany był w prace nad rozwojem broni palnej. Broń miała konstrukcję drewnianą. Do dwukołowego wozu zamocowana była prostokątna płyta, w której wydrążonych było 100 okrągłych otworów ułożonych w siedmiu rzędach, stanowiących prowadnice dla pocisków. Amunicję stanowiły strzały o trzonie wykonanym z bambusa, o długości od 1 do 1,4 m, grocie żelaznym i lotce wykonanej z piór. Do trzonu przywiązany był umieszczony w papierowej rolce ładunek prochu czarnego, który po zapłonie, za sprawą gazów ulatniających się przez odpowiednio wydrążoną dziurkę, nadawał strzale napęd. Część strzał wyposażona była w osobny ładunek wybuchowy, który miał eksplodować tuż przed osiągnięciem celu.