Po umieszczeniu w wyrzutni strzały połączone były lontem, po podpaleniu którego następował wystrzał kolejnych pocisków w krótkich odstępach czasu.

Konstrukcja wozu pozwalała na regulację kąta podniesienia wyrzutni od 0° do 43°. Donośność broni nie przekraczała 200 m. Do obsługi wozu koniecznych było od dwóch do czterech osób. Zamiast wyrzutni rakiet do wozu mogła być zamocowana płyta, do której z kolei mocowano 50 luf, pozwalających na jednoczesny wystrzał salwy 200-kulowej.

W 1451 roku zbudowanych zostało 700 egzemplarzy broni, które rozmieszczone zostały wzdłuż wybrzeża kraju i w garnizonach miejskich, stanowiąc element obrony przed najeźdźcami z Chin i Japonii. Broń wykorzystana była m.in. podczas wojny japońsko-koreańskiej (1592–1598). Warianty broni udoskonalane były na przestrzeni lat, jeszcze na początku XIX wieku. Do czasów współczesnych nie przetrwały żadne egzemplarze broni; wiedza o niej pochodzi ze źródeł pisanych i ikonograficznych.

Przypisy

Kategoria:Historia Korei Kategoria:Wieloprowadnicowe wyrzutnie rakietowe