15 września 1847, już po śmierci Raczyńskiego, oddano do użytku pierwszy poznański wodociąg z prawdziwego zdarzenia. Drewniane rury (od 1862 zastąpione żelaznymi) połączyły Wzgórze Winiarskie z następującymi, kolejnymi punktami: + Przebieg wodociągu RaczyńskiegoPunkt / przebiegFunkcjaWzgórze WiniarskieŹródło/początekPrzepadek –Święty Wojciech –Plac DziałowyStudnia I – niezachowanaPlac Sapieżyński (Wielkopolski) –Aleje Marcinkowskiego (Wilhelmowskie)Studnia II – Fontanna Higiei w Poznaniu (przeniesiona, zastąpiona Fontanną z delfinami)Ulica Podgórna –Ulica Szkolna –Święty Marcin/PodgórnaStudnia III – niezachowanaUlica Strzelecka –Ulica Długa –Szpital Przemienienia Pańskiego (wejście)Studnia IV – Studzienka Madonny Sykstyńskiej/koniec 12 maja 1865 magistrat przyjął projekt berlińskiego inżyniera Johna Moora, który zakładał budowę stacji uzdatniania wody i sieci wodociągowej. Stację zbudowano przy ul. Grobla 10, na terenie gazowni miejskiej, natomiast rurociągi zrealizowano w latach 1865–1866. Woda zasysana z Warty przechodziła przez dwa filtry żwirowe i była tłoczona do sieci za pomocą pomp parowych z wydajnością 2300 m³ na dobę. Z uwagi na wzrastające potrzeby dwa kolejne filtry dodano w 1872. Mimo filtrowania woda miała słabą jakość. Jej spożycie wywołało dwie epidemie pomiędzy 1880 a 1890.