Kwestie zdrowotne wpłynęły na ponowne uruchomienie źródeł winiarskich (1892) i kolejnych, na Niestachowie i Urbanowie. Każda z tych studni charakteryzowała się wydajnością 5000 m³ na dobę. Od początku XX wieku nowo wznoszone kamienice miały już od razu sieci wodne i kanalizację, a do starszych dobudowywano piony wodno-kanalizacyjne. W latach 1910–1911 powstała Wieża Górnośląska ze zbiornikiem na 4000 m³ wody. Była elementem Wystawy Wschodnioniemieckiej, a zaprojektował ją Hans Poelzig.
Współczesność W okresie dwudziestolecia międzywojennego sieć wodociągowa była systematycznie rozbudowywana i objęła Komandorię, Główną, Osiedle Warszawskie, Winogrady, Winiary i Wildę (na tej ostatniej ułożono magistralę wodociągową). Ogółem 66% mieszkańców miasta uzyskało wówczas dostęp do wodociągu.
Bitwa o Poznań w 1945 wpłynęła na uszkodzenia infrastruktury wodociągowej w 25%. Pierwszą stację wodociągową uruchomiono 21 lutego 1945, jeszcze w trakcie walk o Cytadelę. W 1950 sieć wodociągowa przewyższyła przedwojenną o 30 kilometrów. Zbudowano w tym czasie magistralę Wilda-Łazarz. Od 1950 do 1964 wodociągi doprowadzono do Dębca, osiedla Popiełuszki (wówczas Świerczewskiego), na Grunwald, Raszyn, Smochowice, Krzyżowniki, Sytkowo, Winiary, Zagórze, Czekalskie, Zatorze, Świerczewo i Minikowo.