Relacje handlowe w XVII w. przebiegały sukcesywnie, a obecność rosyjskich handlarzy przy dorzeczu rzeki Amur nie przeszkadzała chińskiemu dworowi cesarskiemu. Po 1670 roku sytuacja ta uległa zmianie, gdy Mandżurom z dynastii Qing nie udało się zidentyfikować kozaków, którzy przybyli do Chin z misją z Moskwy. Kiedy okazało się, że przybyli oni z ramienia cesarza rosyjskiego (wydarzenie to miało miejsce mniej więcej w czasie, gdy polski zesłaniec, Nicefor Czernichowski, na ziemiach spornych między Chinami a Rosją w forcie rosyjskim Ałbazin utworzył osadę Jaxa i ostatecznie przejął poddaństwo rosyjskie.) ucięto wymianę dóbr i współpracę handlową. Rosja próbowała podjąć dyplomatyczny dialog z dworem dynastii Qing, jednakże bezskutecznie. Strona chińska stawiała duże warunki, w tym całkowite wycofanie się z Ałbazin i terenów górnego Amuru. Po nieudanych negocjacjach konflikt rozegrała wojna w 1685 r., która zakończyła się wygraną Pekinu w 1689 w Nerczyńsku. Podpisano traktat, który traktował obydwie strony konfliktu na równi (co jest w ocenie ekspertów pierwszą sytuacją, gdy Pekin potraktował drugą stolicę równo ze sobą), oraz ostatecznie dorzecze Amuru pozostało w rękach mandżurskiej dynastii Qing, a osada Jaxa (Ałbazin) Rosja musiała całkowicie oddać stronie chińskiej. Zatrzymała ona jednak tereny Bajkału i Morza Ochockiego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stosunki chińsko-rosyjskie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.