wydano ostatnie warunki techniczne na mocy których oba cylindry miały być pomalowane na kolor ochronny z wyjątkiem rury zaworu automatycznego.
W 1935 r. rozpoczęto produkcję seryjną i do 1938 r. wyprodukowano przynajmniej 130 zestawów.
Konstrukcja Miotacz ognia wz. 1934 miał masę 19-20 kg (pusty) i 31-32 kg (pełny). Składał się ze zbiornika z dwóch cylindrów o pojemności 21 litrów. Oba cylindry były połączone rurami gazowymi w dolnej i górnej części i wykonane były z blach stalowej 2 mm. W skład konstrukcji wchodził zbiornik z zaworem głównym, wąż gumowy z nakrętkami i rurami, zawór automatyczny, rozpylacz, zapalnik i szelki. Zbiornik przenoszono na szelkach mocowanych do zbiornika strzemiączkami i poprzeczką. Mieszankę wlewano przez otwór w lewym cylindrze. Rura wylotowa wchodziła więc po prawej stronie ręki żołnierza obsługującego i zamykana była zaworem głównym. Wąż, wylot oraz palnik przeniesiono z ulepszonego pierścieniowego miotacza Wiewiórkowskiego.
Przypisy
wzór 1934