Ostatecznie strony nie doszły do żadnego porozumienia.
Tymczasem wszystkie pięć krajów kontynuowało budowę krążowników 10 000-tonowych, jednak w czasie gdy toczyły się obrady konferencji londyńskiej w styczniu 1930 roku, rządem Wielkiej Brytanii kierował Ramsay MacDonald, z silnym programem reform społecznych. Zakrojone na szeroką skalę reformy socjalne wymagały ograniczenia wydatków morskich. Jego poglądy podzielał w Stanach Zjednoczonych prezydent Herbert Hoover. W rezultacie, jeszcze przed konferencją, na spotkaniu obu liderów, ustalono parytet okrętów – w tym krążowników – obu krajów. Podczas samej konferencji, wśród wielu innych ustaleń, po trudnych negocjacjach postanowiono, że US Navy może ukończyć budowę 18 krążowników, Wielka Brytania 15, Japonia zaś 12 (które już wybudowała lub miała w budowie). Tej ostatniej jednak w 1943 roku przysługiwało prawo wymiany na większe jednostki jej czterech małych krążowników z działami 203 mm typów Furutaka i Aoba.