Były one połączone „każda z każdą” i wszystkie miały przyporządkowane określoną liczbę central zbiorczych.
W tak utworzonej sieci każda centrala zbiorcza miała przypisany swój numer. Centrale zbiorcze w obszarze warszawskiej centrali węzłowej miały numery dwucyfrowe, a centrale zbiorcze położone w obszarach pozostałych central węzłowych miały numery trzycyfrowe. Numer abonenta sieci teleksowej składał się z dwóch części. Pierwszą część stanowił numer centrali zbiorczej, do której abonent był dołączony, a drugą część numeru stanowił trzycyfrowy lub czterocyfrowy numer indywidualny w ramach puli numerów danej centrali zbiorczej. Numeracja central węzłowych i położonych przy nich central zbiorczych była następująca: Warszawa – 8 i 81, Katowice – 03 i 031, Poznań – 04 i 041, Gdańsk – 05 i 051, Kielce – 06 i 061, Wrocław – 07 i 071.
Wybór numeru z którym miało nastąpić połączenie teleksowe mógł być pełny lub uproszczony. Uproszczony sposób wyboru numeru dotyczył połączeń lokalnych w obrębie danej centrali zbiorczej i polegał na podaniu wyłącznie numeru końcowego (druga część numeru abonenta).