Natomiast jeżeli pierwszą cyfrą numeru była cyfra 0 lub 8 to oznaczało wybór połączenia z abonentem przyłączonym do innej centrali zbiorczej, przy czym dla cyfry 0 połączenie było kierowane do centrali węzłowej dla danego obszaru centrali zbiorczej, a dla cyfry 8 do węzłowej centrali warszawskiej. Cyfra 9 zarezerwowana była dla służb specjalnych. Ponadto należy wskazać, że abonent teleksowy nie mógł łączyć się z siecią telegramową, ale możliwe było połączenie odwrotne, tj. połączenie z sieci telegramowej z abonentem sieci teleksowej. Taryfikator dotyczący opłat za połączenia teleksowe uwzględniał strefę i czas połączenia. Strefa pierwsza dotyczyła połączeń lokalnych, a druga połączeń międzycentralowych.
Technicznie w tym czasie stosowano łącznice telegraficzne TW-55. Podstawowym urządzeniem abonenckim (końcowym – telegraf) w tym czasie był dalekopis, między innymi mechaniczny T-51 i T100 i elektroniczny T1000. Ponadto dostępne były urządzenia okólnikowe TUO montowane w centralach telegraficznych umożliwiające rozsyłanie jednej wiadomości do maksymalnie 40 abonentów odbierających, przy czym maksymalna liczna abonentów wywołujących wynosiła 30.