Formowanie i walki II dywizjonu 14 lutego 1919 na Sołaczu 2 Poznaniu został utworzony II dywizjon Wielkopolskiego pułku artylerii ciężkiej. Jego dowódcą został kpt. Heinrich, a adiutantem ppor. Łakiński. Żołnierzami byli między innymi wyszkoleni artylerzyści byłej armii pruskiej. 2 marca powstała 4 bateria por. Ceptowskiego. Służył w niej oficerowie: ppor. Pfont i ppor. Jankowski. 19 maja bateria wymaszerowała na front zachodni. 31 maja na front wysłana została kolejna – 5 bateria por. Górskiego, a 1 czerwca 6 bateria por. Bronisława Lipskiego i sztab dywizjonu z dowódcą – kpt. Lewalskim. Dywizjon uzbrojony był w rosyjskie 152,4 mm haubice. Baterie rozmieszczone były na stanowiskach w następujący sposób: 4 bateria pod Inowrocławiem, 5. pod Nakłem i Czarnkowem, zaś 6 bateria pod Smogolem. Na froncie baterie nie prowadziły żadnej działalności bojowej. Po likwidacji frontu zachodniego dywizjon skierowano do Bydgoszczy, przezbrojono w sprzęt francuski i przemianowano na II dywizjon 15 Wielkopolskiego pułku artylerii ciężkiej. 24 maja 1920 II/ 15 pac (bez 6 baterii) przydzielono do Armii Rezerwowej gen. Sosnkowskiego i wysłano na front przeciwbolszewicki. Baterie zostały wyładowane z transportów kolejowych w Nowoświęcianach i działały wspólnie pod dowództwem por.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — 15 Pułk Artylerii Ciężkiej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.