Przed uchwaleniem 25. poprawki do Konstytucji, kiedy podczas wakatu stanowisko wiceprezydenta nie mogło być obsadzone przed początkiem nowej kadencji, przewodniczący pro tempore zostawał stałym przewodniczącym Senatu do końca kadencji. Obecnie, gdy istnieje możliwość jego obsadzenia, pełni funkcję do czasu zaprzysiężenia nowego wiceprezydenta.
Dziś wiele osób uważa ten urząd za czysto ceremonialny, między innymi dlatego, iż od 1943 zawsze pełni go najstarszy stażem senator z posiadającej większość w izbie partii. Z drugiej jednak strony wielu uważa go za jedną z najbardziej wpływowych osób w polityce amerykańskiej, gdyż to on jest faktycznym przewodniczącym tej izby przez większą część czasu oraz jest jej członkiem (inaczej niż wiceprezydent). Niektórzy przewodniczący pro tempore (jak , John C. Stennis, Strom Thurmond, Robert Byrd, Ted Stevens) uchodzili za jednych z najbardziej wpływowych senatorów niezależnie nawet od pełnienia tej funkcji.
Kwestia sukcesji Chociaż nigdy w historii Stanów Zjednoczonych w wypadku śmierci lub rezygnacji prezydenta nikt poza wiceprezydentem nie objął urzędu, to jednak był okres – od początku istnienia urzędu prezydenta i przez większość XIX wieku – w którym przewodniczący pro tempore był drugą, po wiceprezydencie, osobą w kolejce.