Istnieje wiele innych pająków podobnych do opisywanego rodzaju np. Xerolycosa nemoralis, która jest łudząco podobna do wałęsaka leśnego (P. lugubris), lecz jej środkowa część głowotułowia nie jest żółtawa, a czerwonawa. U np. P. valens zaobserwowano zjawisko zwane autotomią. Polega ono na odrzucaniu części ciała w przypadku ataku innego drapieżnika. Przedstawicieli tego rodzaju można także odróżniać od innych podobnych taksonów po budowie płytki płciowej (epigyne) samicy. Budowa u poszczególnych gatunków jest odmienna: u P. lugubris jest w kształcie kotwicy, u P. amentata ma ona przegrodę w kształcie półksiężyca ze strukturą przypominającą młot, u P. wagleri Epigyne w kształcie trójkąta, u P. bifasciata jest ona nieco rozszerzona z przodu z małą podłużną szczeliną, a u P. monticola płytka ma kształt trójkąta, jej długość jest znacznie większa niż szerokość.
Ekologia
Aktywność i znaczenie Wraz z temperaturą pająki te mogą być bardziej lub mniej aktywne.