Gatunki z tego rodzaju są aktywne za dnia, niektóre nawet w zimie (należą do fauny naśnieżnej). Zwykle jednak hibernują w ściółce leśnej. Są aktywne zarówno za dnia, jak i nocy, zwykle między północą, a wschodem słońca. Biorą udział w kontrolowaniu liczebności owadów, a także małych szkodników. Badania przeprowadzone w USA (Pensylwania, nad rzeką Susquehanna) ujawniają, że niektóre taksony z opisywanego rodzaju mogą być dobrym wskaźnikiem na zawartość rtęci na danym obszarze.
Pokarm Pająki te są bardzo płochliwe; wędrują często na określone tereny, na których zatrzymują się tylko na chwilę, aby wygrzewać się na słońcu lub polować. W Szwajcarii obserwowano gatunki z tego rodzaju na polach roślin ozimych. Na polach pszenicy w większości dominowały gatunki jak P. agrestis, P. palustris i P. amentata. Te małe pająki są małymi drapieżcami polującymi na owady oraz inne małe pajęczaki, preferują ofiary o miękkim ciele. Wśród ofiar stwierdzono małe muchówki (Diptera), skoczogonki (Collembola) i mszyce (Aphidoidea) z gatunków Metopolophium dirhodum, Rhopalosiphum padi i Sitobion avenae (wydaje się, że mszyce stanowią główny składnik diety „szwajcarskich” Pardosa).