W jednym z badań najczęstszą ofiarą był przedstawiciel świerszczowatych – piechotek leśny (Nemobius sylvestris), który podczas swej aktywności pozostaje czujny, a w razie ataku szybko ucieka. Wałęsaki po upolowaniu ofiary formują z niej szczękoczułkami małą kulkę, którą potem zjadają. Dziennie pająki zjadają jedną ofiarę. U wałęsaka zwyczajnego zaobserwowano także kanibalizm występujący u młodych pająków. U P. agrestis w okresie rozrodczym także dochodzi do zjadania osobników tego samego gatunku, szczególnie wtedy, gdy ofiar na danym terenie jest bardzo mało. Podobnie jest w przypadku P. milvina. W przeciwieństwie do wałęsaka zwyczajnego, młode z jednego pokolenia nie atakują siebie nawzajem, podobnie jak ich matka, zaś obserwowane niespokrewnione osobniki chętnie atakowały obce potomstwo.
Interakcje międzygatunkowe Niektóre błonkówki z rodzin Ichneumonidae i Sceleonidae atakują kokony pająków, do których składają swe jaja.